سبک زندگی


2 دقیقه پیش

شناخت بهترین آتلیه کودک و بارداری

بچه ها به سرعت بزرگ می‌شوند، زودتر از چیزی که فکرش را می‌کنید یا انتظارش را دارید. زمانی توانایی راه رفتن یا حرف زدن ندارند ولی اندک زمانی بعد آنها را در حال دویدن و مکالمه ...
2 دقیقه پیش

فیلم: تزیین اتاق کودک با گل‌های مقوایی

همین الان یک نگاهی به اتاق کودکتان بیندازید. آیا دلتان نمی خواهد چیزی به آن اضافه کنید؟ وقتی پولش را ندارید، پس باید از خلاقیتتان کمک بگیرید. در این ویدئو گل هایی مقوایی ...

انقلاب با چای؛ نگاهی به جنبش «تی پارتی»


نام «جنبش تی پارتی» یا همان «جنبش میهمانی چای» چند سالی است که به اخبار سیاسی و اقتصادی ایالات متحده آمریکا گره خورده است. این نام در زمان ناآرامی های جنبش اشغال وال استریت بیشتر به چشم آمد.

ماهنامه پیشه و تجارت: نام «جنبش تی پارتی» یا همان «جنبش میهمانی چای» چند سالی است که به اخبار سیاسی و اقتصادی ایالات متحده آمریکا گره خورده است. این نام در زمان ناآرامی های جنبش اشغال وال استریت بیشتر به چشم آمد. وقتی باراک حسین اوباما پس از 8 سال حضور قدرتمندانه جمهوری خواهان وارد کاخ سفید شد، برنامه های خود را در چارچوب ارزش های لیبرال تدوین کرد و به مرحله اجرا درآورد. این نگاه و این رویکرد موجب شد که محافظه کاران این کشور در حاشیه قرار بگیرند.

در این بین بروز مشکلات اقتصادی از جمله کاهش رشد اقتصادی و ارزش دلار، افزایش نرخ بیکاری، فقر و بدهی های ملی و کسری بودجه، فضای کشور آمریکا را ملتهب ساخت و از سویی هم حضور دولت در جامعه و بزرگ شدن حکومت فدرال شرایط را برای ایفای نقش پررنگ اعتراضی برای جناح اقتصادی حزب جمهوری خواه و محافظه کاران اقتصادی مخالف حضور دولت در جامعه، فراهم کرد.

انقلاب با چای؛ نگاهی به جنبش «تی پارتی»

در همین اثنا که اولین جرقه اعتراضات زده شد، دولت اوباما تصمیم به تصویب لایحه 800 میلیاردی بسته محرک اقتصادی در ماه فوریه 2009 گرفت و در چنین شرایطی اعلام کرد: «آنهایی که توان پرداخت قسط های خانه خود را ندارند، می توانند برای بار دوم از بانک وام بگیرند؛ آن هم با نرخ بهره کمتر.»

اتخاذ این تصمیم ها موجب عصبانیت مخالفان شد و محافظه کاران هم برای مقابله با آن دست به انتقادات شدیدی زدند. اینجا بود که ریک سنتلی، مجری یک برنامه اقتصادی، خطاب به مخالفان گفت که مانند انقلابیون پیش از استقلال، «تی پارتی» به راه اندازید. گویا نام این جنبش اسم رمز اعتراضات بود. از همین زمان به تدریج جریان های منتقد به صورت منسجم به خیابان ها آمدند. از همین جا بود که بر این جریانات مخالف عملکرد دولت اوباما، نام جنبش تی پاری را نهادند. شاید در این بین برای همه ما جذاب باشد که بدانیم جنبش تی پارتی که پس از 300 و اندی سال با یک اظهارنظر بار دیگر آمریکا را برهم زد، چه بود.

قانون تاونزند و شروع اعتراضات

در سال 1767 جرج سوم، پادشاه بریتانیای کبیر، قوانینی مالیاتی برای 13 مستعمره نشین آمریکا وضع کرد. این قوانین براساس نام چارلز تاونزند، وزیر خزانه داری بریتانیا، به قوانین تاونزند مشهور است.

برمبنای این قوانین، مالیاتی سنگین تقریبا بر همه چیز از جمله چای وضع شد. قانون تاونزند شامل پنج بند بود: قانون درآمد از مالیات، قانون غرامت، قانون کارمندان گمرک، قانون دادگاه دریایی و قانون مهار نیویورک، در این قانون، به صراحت اهدافی دنبال می شد که خون مردم مستعمره نشین را به جوش می آورد.

هدف از تصویب قوانین تاونزند را بنا بر شواهد تاریخی، این گونه می توان توصیف کرد که گویا بریتانیا علاقه ای به قراردادن ردیف بودجه برای این مناطق نداشت و می خواست با افزایش درآمد حاصل از مالیات مستعمرات، حقوق فرمانداران و قضات از این راه تامین شود و نیازی به پرداخت حقوق از جانب دولت بریتانیا نباشد.

در کنار آن، این قوانین را راه حل جدیدتر و موثرتری برای مجبور کردن مستعمره نشینان به تبعیت از قوانین به ویژه قوانین تجارت می دید. البته در آن دوران، نیویورک از قانون اقامت دادن سربازان نیز تمرد کرده بود و این قوانین احتمالا پاسخی به این رفتار هم بود. در نهایت هم که مطمئنا بریتانیا می خواست ثابت کند که می تواند و حق دارد بر این مستعمره نشین مالیات ببندد.

تی پارتی، آتش زنه انقلاب امریکا

وضع این قوانین و تلاش برای اعمال آن، خشم مردم مستعمره نشین را برانگیخت و همین موجب شد از آن تمرد کنند. حال دیگر تنها نیویورک معترض عملکرد دولت بریتانیا در قابل این مناطق نبود، بلکه در بسیاری از نقاط 13 مستعمره نشین علاوه بر جنبش هایی که از سال 1757 با اهداف انقلابی شکل گرفته بود، اعتراضاتی نسبتا گسترده نسبت به قوانین تاونزند نیز صورت پذیرفت.

همین اتفاقات موجب اشغال بندر بوستون توسط سربازان بریتانیا شد. با ورود سربازان بریتانیا به این بندر درگیری های شدت گرفت و در نتیجه در سال 1770کشتار بسیاری در این منطقه به راه افتاد. پس از وقوع این مشکلات، پارلمان بریتانیا برای جلوگیری از آشوب بیشتر با تصویب قوانینی جدید قوانین تاونزند را به جز در یک بند ملغی اعلام کرد. در قوانین جدید، به رغم علاقه بسیار دولت بریتانیا بر مالیات بستن به کالاها در این مناطق، تمام مالیات ها لغو شد به جز مالیات بر چای.

همزمان با این تصمیمات، واردات چای به ایالات متحده آمریکا و این مستعمره نشینان، در انحصار کمپانی هند شرقی و بریتانیا بود و همین موجب می شد که تجار چای در پرداخت مالیات ها با مشکل رو به رو شوند. دیگر طاقت این بازرگانان طاق شده بود و در نتیجه در راستای دستیابی به راهی برای اعتراض به این قوانین دور هم گرد آمدند.

پیش زمینه ها و نارضایتی های از دولت بریتانیا، حتی با لغو قوانین تاونزند آنچنان همه گیر بود که آنها برای این اعتراضات نیازی به یافتن استدلال جدیدی نداشتند. تقریبا دو دهه می شد که مستعمره نشینان از شرایط موجود و نوع روابط شان با حکومت مرکزی ناراضی بوده و یک دهه می گذشت که خواستار «نقش مالیات در مناطق بدون نمایندگی» بودند.

بسیاری از این مستعمره نشینان باور داشتند که وقتی نماینده مستقیمی در پارلمان بریتانیا ندارند، یعنی حقوق شهروندی آنها به عنوان شهروند بریتانیا نادیده گرفته شده و در نتیجه قوانینی هم که به ویژه برای مستعمره نشینان وضع می شود، محلی از اعراب پیدا نمی کند. (همین نظریه بعدها با همراهی و اتحاد مستعمره نشینان، یکی از شکواییه های اصلی آنها نسبت به حکومت بریتانیا و پس از آن یکی از علل بروز انقلاب شد.)

بر همین اساس، این تجار در تاریخ 16 دسامبر 1773 طی یک حرکت جمعی اعتراض، بسته های چای را به آب ریختند. همزمان با این حرکت، برای آن که خنجرشان را به دولت مرکزی بزنند، دسته ای از جوانان که نام گروه خود را «پسران آزادی» گذاشته بودند خود را شبیه سرخپوستان کرده و با لباس و شمایل آنها شبانه وارد کشتی های حامل چای انگلستان شدند و تمام محموله آنها را به دریا ریختند که این مساله رسوایی بزرگی برای دولت انگلستان به شمار می رفت.

انقلاب با چای؛ نگاهی به جنبش «تی پارتی»

آپاچی ها مجازات می شوند

میهمانی چای بوستون یا همان تی پارتی، خشم دولت بریتانیا و حکومت دست نشانده محلی را به شدت برانگیخته بود و آنها فقط به دنبال این بودند که پاسخ دندان شکنی به این تمرد مستعمره نشینان بدهند.

در نتیجه پارلمان بریتانیا برای تنبیه این خاطیان در سال 1774، پنج قانون وضع کرد که بعدها به قوانین تحمل ناپذیر شهرت یافت. قانون اول، قانون بندر بوستون بود که طبق آن، هیچ کشتی باری یا تجاری حق استفاده از بند بوستون را نداشت؛ و این وضع تا زمانی ادامه می یافت که ضررهای وارده بر کمپانی هند شرقی بریتانیا در اثر میهمانی چای بوستون جبران شده، یا شاه انگلستان ابراز رضایت کند.

قانون دوم، قانون دولت بود که طبق آن، انگلستان مستقیما مقامات دولتی ماساچوست را نصب و عزل کرد. قانون سوم، قانون اجرای عدالت بود (چیزی شبیه قانون کاپیتولاسیونی که ما می شناسیم و جورج واشنگتن بعدها از آن با نام قانون جنایت یاد می کند) که طبق آن اتباع انگلیسی که مرتکب جرمی می شدند، می توانستند برای قضاوت و اجرای عدالت در دادگاه به انگلیس برده شوند.

قانون چهارم، قانون اقامتگاه سربازان بود؛ همان چیزی که بارها نیویورک از آن سر باز زده بود و حال دولت بریتانیا فرصت یافت براساس آن اختیارات ویژه ای به فرماندار مستعمرات برای اقامت دادن نیروهای نظامی بریتانیایی در آمریکا بدهد. قانون پنجم هم قانون کبک است که در مورد زمین های غرب مستعمرات وضع شد.

میهمانی چای بوستون و انقلاب آمریکا

اصرار فراوان دولت بریتانیا برای اعمال و اجرای این قوانین، موجب شد نارضایتی ها در این 13 مستعمره نشین رو به تزاید گذارد. برخی مردم این مناطق به حمایت از جنبش تی پارتی برخاستند. نماد آنها همان پرچم کریستوفر گدزدن بود که بنجامین فرانکلین در سال 1751 در نشریه پنسیلوانیا گازت به شرح مفهوم آن و استفاده نمادین از آن در آمریکا پرداخت.

او در این زمینه گفته بود: «در پرچم گدزدن، یک مار زنگی در پشت الماسی شرقی نشان داده شده است که برای حمله خیز برداشته. فرانکلین در نشریه فوق (به تمسخر) پیشنهاد کرد از آنجا که سیاست بریتانیا مبنی بر ارسال تبهکاران به آمریکا است، آمریکاییان نیز در ازایش برای تشکر، مار زنگی پشت الماسی شرقی به انگلیس بفرستد.» البته با گذشت زمان، این پرچم تبدیل به سمبل مقاومت آمریکاییان در برابر قدرت نظامی بریتانیایی ها (با نماد اژدها) شد؛ تا جایی که بنجامین فرانکلین در سال 1775 در نشریه پنسیلوانیا ژورنال این مار را سمبل روحیه استقلال طلبی و مجاهدت آمریکا بیان دانست و گفت: «بنگرید که چگونه این جانور بدون پلک است و چشمان همیشه بازی دارد؛ که این خود نشانه هوشیاری اوست، هرگز حمله ای را آغاز نمی کند؛ و وقتی مورد حمله قرار بگیرد، هرگز تسلیم نمی شود که این هم نشانه جلال و شهامتش است.

 سلاحش که خداوند بر او ارزانی داشته در دهانش مخفی است، لذا از چشم دشمنانش غایب است. جانوری که است که در نگاه اول ترسو و بی دفاع به نظر می رسد، اما با همین سلاح کوچکش حریف خود را از پای در می آورد. با این حال مار بر این امر واقف بوده و قبل از حمله خود، حتی به دشمنانش اخطار می دهد (توسط «زنگ» دم خود). با هشدارش، دشمنش را از پای گذاردن بر او و لگد مال کردن او برحذر می دارد.  آیا من در اشتباهم که چنین تصویری را در روحیه و خصلت آمریکاییان می بنیم؟»

انقلاب با چای؛ نگاهی به جنبش «تی پارتی»

تقریبا یک سال بعد، در ژوئیه 1776 انگلیسی ها از بوستون بیرون رانده شدند و مردانی چون توماس جفرسون، جان آدامیز، ورجر شرمن، رابرت استون و بنجامین فرانکلین و کانرکنوی، اعلامیه استقلال آمریکا را نوشتند. در همان زمان آنها پرچمی با 13 ستاره و خط که نمایانگر 13 سال پیش از این واقعه هم این درگیری ها تمام شد و انقلاب به پیروزی رسید و با ریاست جمهوری جورج واشنگتن، آمریکای مستقل شکل گرفت.

بر همین اساس می توان گفت جمله آن مجری برنامه اقتصادی، به نوعی اسم رمز اعتراض بود. اگرچه تفاوت اعتراض ها میان این دو جریان، تفاوتی از زمین تا آسمان است، اما به هر روی هر دو منتقد شرایط موجود زمان شان بوده و هستند و تنها از همین جهت است که می توان این دو را در کنار هم گذاشت.


ویدیو مرتبط :
تی پارتی یا مهمانی چای سربازان آمریکایی به دعوت طالبان !!!

خواندن این مطلب را به شما پیشنهاد میکنیم :

نگاهی به همه استیضاح های پس از انقلاب


از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی ایران تا کنون 24 جلسه استیضاح در مجالس نه گانه ایران برگزار شده است که از این میان تنها 7 استیضاح با رای موافق نمایندگان همراه شده است.

خبرآنلاین: از میان 17 استیضاح ناکام مجالس مختلف، 15 مورد با رای اعتماد مجدد نمایندگان به وزرا مواجه شد، یک مورد (استیضاح محمدعباسی وزیر ورزش در مجلس نهم) پیش از رای گیری در صحن علنی منتفی شد و یک مورد (استیضاح مسعود میرکاظمی وزیر بازرگانی در مجلس هفتم) به دلیل پایان عمر مجلس، برگزار نشد. البته تعداد دفعاتی که نمایندگان ادوار مختلف مجلس کوشیده اند تا با استفاده از ابزار نظارتی «استیضاح» وزیری را به مجلس فرا بخوانند، به مراتب بیش از اینها بوده است.  

در میان مجالس نه گانه کشور، مجلس دوم که هیچ استیضاحی در آن برگزار نشده به نوعی رکورد دار است و مجالس هفتم و هشتم با برگزاری چهار استیضاح هم بالاترین رکورد را در این زمینه دارند. مجلس نهم که پس از استیضاح بی نتیجه وزیر ورزش دولت احمدی نژاد و استیضاح موفق وزیر کار همان دولت، امروز استیضاح وزیر علوم دولت یازدهم را در دستور کار خود دارد؛ تا کنون هم ردیف مجالس سوم و ششم است که هر کدام سه استیضاح را برگذار کرده بودند.

اگرچه نتایج حاصل از استیضاح هایی که در سه دهه گذشته برگزار شده، حاکی از آن است که این ابزار آنچنان که طراحان استیضاح توقع دارند به مددشان نیامده اما به نظر می رسد که همچنان به آن به عنوان یکی از مهمترین ابزارهای نظارتی مجلس نگریسته می شود که دست کم وزرا را به اصلاح خط مشی شان وا می دارد. اساسا تهدید به استیضاح و بازپس گیری آن از سوی طراحان در این مدت هم بر همین مبنا بوده است.

نگاهی به نطق وزرای مختلف در جلسات استیضاحشان نشان می دهد که توفیق آنان در کسب رای اعتماد مجدد ناشی از چند نکته است: نخست اظهارات مستدل وزیر برای اقناع استیضاح کنندگان که وقتی با هنر خطابه آنان نیز همراه شده، موفق تر بوده است.

 همچنانکه عطاءالله مهاجرانی منتقدان سرسختی در مجلس پنجم داشت اما توانست بار دیگر از نمایندگان اصولگرای آن مجلس رای اعتماد بگیرد. نکته دوم، در نوع حمایتی است که نمایندگان مخالف استیضاح عنوان کرده اند. کما اینکه نطق علی لاریجانی در مخالفت با استیضاح شمس الدین حسینی وزیر اقتصاد دولت دهم، ورق را آنچنان برگرداند که او نیز بار دیگر توانست از مجلس هشتم رای اعتماد بگیرد. سومین نکته که این روزها بیش از همه در برخی سایت های خبری به آن اشاره می شود، نوع حمایت رئیس دولت از وزیر در معرض استیضاح است.

در حالی برخی رسانه ها همزمانی سفر استانی رئیس جمهور با استیضاح رضا فرجی دانا را به منزله عدم حضور دکتر روحانی در جلسه استیضاح خوانده و آن را بی توجهی رئیس دولت به حمایت از وزیرش قلمداد می کنند که نگاهی به روند استیضاح های گذشته نشان می دهد تا استیضاح عبدالله نوری وزیر کشور دولت اصلاحات در مجلس پنجم، هیچ رئیس جمهوری در جلسات استیضاح حضور نداشته و برای اولین بار سیدمحمد خاتمی برای حمایت از وزیر فرهنگ و ارشادش در جلسه استیضاح حضور یافت.

 او حتی این روند ار در مورد دیگر وزرایش به کار نبرد و در جلسه استیضاح مسعود پزشکیان وزیر بهداشت دولتش حضور نیافت. با این حال او در کسب رای اعتماد مجدد از مجلس موفق بود. آنچنانکه از ماده 226 آیین نامه داخلی در جلسه استیضاح، برمی آید اگرچه رئیس جمهور مى‏ تواند به دفاع از وزیر در جلسه استیضاح بپردازد اما الزامی هم برای آن ندارد.  

از همین روست که از میان 24 استیضاح یاد شده در 18 مورد روسای جمهور حضور نداشتند. پیش بینی می شد که دیگر دولتمردان کنونی به سبب سابقه ای که در مجلس دارند می توانستند به خوبی از وزیر دفاع کنند. چه آنکه نطق حمایتی محمد باقر نوبخت در کسوت نماینده مجلس سوم از ایرج فاضل وزیر بهداشت وقت و نطق مجید انصاری نماینده مجلس پنجم از عبدالله نوری و مهاجرانی وزرای دولت اصلاحات در رای اعتماد دوباره به وزیر ارشاد موثر بود.

23 استیضاح در سه دهه گذشته از انقلاب را در این جدول ببینید:

عنوان مجالس

تاریخ استیضاح

نام و عنوان وزیر

محورهای استیضاح

سرانجام استیضاح

مجلس اول

11/08/61

شهاب گنابادی وزیر مسکن

شکایت از خانه سازی در شهر زلزله زده طبس و حومه

نا موفق

مجلس اول

15/08/62

علی اکبر ناطق نوری وزیر کشور

مساله بورس بازی درباره زمین در تهران

نا موفق

مجلس سوم

29/05/68

بهزاد نبوی وزیر صنایع سنگین

تخلفات و جرائم باند شرکت سایپا و سوء استفاده ها و غارت بیت المال

نا موفق

مجلس سوم

23/10/69

ایرج فاضل وزیر بهداشت

سوء مدیریت، مسائل درمان، دارو، بهداشت، و حفظ ارزش ها و آرمانهای انقلاب

موفق

مجلس سوم

04/02/70

محمد علی نجفی وزیر آموزش و پرورش

نارضایتی فرهنگیان و اولیاء دانش آموزان از عملکرد وی

نا موفق

مجلس چهارم

11/12/71

محمد سعیدی کیا وزیر راه و ترابری

نا امن و غیر استاندارد بودن جاده ها و ضعف های مدیریتی در حمل و نقل کشور

نا موفق

مجلس چهارم

23/09/73

حسین محلوجی وزیر معادن و فلزات

اعتراض به عملکرد و شیوه های مدیریتی وزیر و عدم اعتنا به اجرای قانون

نا موفق

مجلس پنجم

31/03/77

عبدالله نوری وزیر کشور

ایجاد تشنج در جامعه به جای ایجاد امنیت و ثبات در کشور

موفق

مجلس پنجم

11/02/78

عطاء الله مهاجرانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی

ایرادات به مدیریت فرهنگی در حوزه مسئولیت وزارت ارشاد

نا موفق

مجلس ششم

12/03/81

عبدالعلی زاده وزیر مسکن و شهرسازی

بررسی نحوه و رفتار مدیریتی و شهرسازی طی پنج سال، ارزیابی عملکرد و کیفیت ساخت و ساز

نا موفق

مجلس ششم

27/03/82

مسعود پزشکیان وزیر بهداشت

ضعف مدیریت کلان، انتصاب افراد کم تجربه و بدون تخصص لازم و حذف نیروهای دلسوز

نا موفق

مجلس ششم

09/06/82

مرتضی حاجی وزیر آموزش و پرورش

عدم نوسازی مدارس و مطالبات فرهنگیان

نا موفق

مجلس ششم

14/08/82

احمد معتمدی وزیر پست و تلگراف و تلفن

جواب ندادن تلفن همراه و ثابت، عدم توانایی لازم برای تصمیم گیری های حیاتی وزارتخانه و قضیه ماهواره

نا موفق

مجلس هفتم

12/07/83

احمد خرم وزیر راه و ترابری

مفاسد مالی و اقتصادی، عزل و نصب ها، ترجیح خارجیان به نیروهای متخصص داخلی، حیف و میل بیت المال

موفق

مجلس هفتم

30/06/85

محمد رضا اسکندری وزیر کشاورزی

واردات گندم به میزان 1 میلیون تن در سال و کاهش نرخ خرید گندم از کشاورزان گندمکار

نا موفق

مجلس هفتم

26/02/86

محمود فرشیدی وزیر آموزش و پرورش

سوالات موهن در آزمون استخدامی معلمان، انتصاب افراد سالخورده در وزارتخانه

نا موفق

مجلس هفتم

25/02/87

سید مسعود میرکاظمی وزیر بازرگانی

اعمال سیاست های غلط بازرگانی، عدم اجرای کامل و دقیق قانون نظام صنفی و اجرای غیرقانونی تعزیرات حکومتی لغو شده

برگزار نشد

مجلس هشتم

14/08/87

علی کردان وزیر کشور

معتبر نبودن مدرک دکترای افتخاری، دریافت حقوق با مدرک غیرمعتبروعضویت در هیات علمی دانشگاه آزاد

موفق

مجلس هشتم

12/11/89

حمید بهبهانی وزیر راه

وقوع سوانح هوایی پی‌درپی، استفاده غیرموجه از ناوگان هوایی مستهلک، عدم جدیت در اصلاح مسیرهای حادثه‌خیز

موفق

مجلس هشتم

15/12/89

مجیدنامجو وزیر نیرو

ضعف مدیریت و برنامه‌ریزی، عدم رعایت عدالت و عدم تعهدات و موارد تبعیض‌آمیز

نا موفق

مجلس هشتم

10/08/90

شمس الدین حسینی وزیر اقتصاد

بروز فساد مالی سه‌هزارمیلیاردی در دستگاه اقتصادی کشور

نا موفق

مجلس نهم

16/07/91

محمد عباسی وزیر ورزش

جا به جایی روسای فدراسیون ها و عدم موفقیت در المپیک

پیش از رای گیری منتفی شد

مجلس نهم

15/11/91

عبدالرضا شیح الاسلام وزیر کار

نصب سعید مرتضوی بعنوان مسئول سازمان تامین اجتماعی و پافشاری وی بر عدم برکناری مرتضوی از این سمت

موفق

مجلس نهم

29/05/93

رضا فرجی دانا

بورسیه های غیرقانونی دولت قبل، دانشجویان ستاره دار، انتصاب افراد مساله دار

موفق