کودکان


2 دقیقه پیش

با بطری نوشابه برای پسر کوچولو هواپیما بسازید

به جای خریدن اسباب بازی های گران قیمت ، می توانید با استفاده از ابزاری که در خانه در اختیار دارید اسباب بازی هایی با کمک فرزندان خود بسازید که هم در هزینه ها صرفه جویی می ...
2 دقیقه پیش

از رایحه درمانی نوزادان بیشتر بدانید

آیا شما می خواهید برای مراقبت از نوزاد خود، یک رویکرد جامع تری را انتخاب کنید؟ آیا شما به عنوان یک پدر و مادر به دنبال درمان های طبیعی برای بچه های کوچک خود هستید؟ آیا می ...

کودکان ما، همراه خوب همنوعان معلولشان


یکی از شاخص های رشد فرهنگی و اعتلای ارزش های هر ملتی، بستگی به میزان توجه آن ها به حقوق همه افراد جامعه به طور اعم و افراد معلول به طور اخص است.

ماهنامه سپیده دانایی - محمد ترکمان*: یکی از شاخص های رشد فرهنگی و اعتلای ارزش های هر ملتی، بستگی به میزان توجه آن ها به حقوق همه افراد جامعه به طور اعم و افراد معلول به طور اخص است. در این زمینه نقش والدین در انتقال صحیح این فرهنگ ارزش و اهمیت زیادی دارد. لازم است والدین به فرزندان خود یاد بدهند که چه طور با یک کودک معلول رفتار کنند. این مقاله راهنمای مفیدی در این مورد است.

چه طور به بچه ها یاد بدهیم با همسن و سال های معلولشان رفتار کنند؟

1- معلولیت را برای فرزندتان تعریف کنید

علیل، محدود به ویلچر، عقب مانده، خُل، دیوانه، ضعیف، ناتوان، ناقص، بیمار و بسیاری از واژه های نامناسب دیگر، تنها بخشی از کلماتی هستند که ممکن است برخی والدین برای اشاره به یک معلول استفاده کنند.این واژه ها م یتواند در برداشت کودک شما از فرد معلول تاثیر بگذارد. حتما شما هم شنیده اید که معلولیت، محدودیت نیست.

 این جمله تکراری اما مهم، باید در تعریف اما از معلولیت گنجانده شود، به طوری که فرزندمان در تعریف معلولیت، بر ناتوانی و محدودیت تاکید نکند و به یاد داشته باشد که فرد معلول در درجه اول یک انسان است مانند همه انسان ها. شاید لازم باشد که تعریف معلولیت، انواع معلولیت و ویژگی های معلولان را برای فرزندتان توضیح دهید. بالابردن آگاهی اصلی ترین پل ارتباط بین ما و افراد معلول است.

2- فرزندتان را ترغیب کنید تا ارتباط برقرار کند

شاید کودکتان از نحوه برقراری ارتباط با دوست معلول خود نگرانی هایی دارد و شاید هم منتظر همراهی و تایید والدینش برای دوست شدن است. از طرفی کودکان معلول، عموما کودکانی تنها هستند که در موقعیت های مختلف مانند موقعیت های آموزشی، دوستی ندارند. لازم است والدین، فرزند خود را ترغیب کنند تا با افزایش مهارت های ارتباطی، به سمت کودک معلول حرکت کند و به دور از دلسوزی و ترحم، با او ارتباط برقرار کند.

3- یادش بدهید تا دوستش را متفاوت صدا کند

شاید شما هم دیده باشید که برخی برای خطاب کردن یک فرد معلول، از الفاظ نامناسبی استفاده می کنند مانند سارای یک چشم، علی معلول، الناز خُل و... این گونه خطاب ها برای کودکان معلول بسیار مخرب و آسیب زاست. پس برای فرزندتان خوب این مسئله را توجیه کنید که این گونه رفتار مناسب نیست و بهتر است برای خطاب کردن دوستش، مانند بقیه رفتار نکند و حتی خیلی خوب است که با تاکید بر توانمندی طرف مقابل، او را خطب کند مانند سارای هنرمند، علی خوش صدا، الناز خوش لباس و...

4- همدلی را به کودک خود آموزش دهید

موثرترین اقدام برای بهینه سازی روابط کودکتا با افراد معلول، آموزش مهارت همدلی است. همدلی یعنی اینکه فرد بتواند مسائل دیگران را حتی زمانی که در آن شرایط قرار ندارند، درک کند و برای نظرها و احساسات آن ها ارزش و احترام قائل شود. برای این منظور، ضمن تاکید بر اهمیت همدلی، سعی کنید با فرزندان خود به صورت بازی و ایفای نقش، تمرین هایی با کودکتان جهت انتقال این مهارت انجام دهید.

چه طور به بچه ها یاد بدهیم با همسن و سال های معلولشان رفتار کنند؟

 خوب گوش دادن به طرف مقابل، درک احساسات طرف مقابل، پذیرش، همراهی و... اجزای مهارت همدلی است که باید به فرزندتان انتقال دهید. به بیان ساده تر باید به او این مهارت را یاد دهید که خودش را جای طرف مقابل قرار دهد. با همین درک همدلانه است که فرزندتان در می یابد فرد معلول، درست مثل خودش احساس دارد؛ بنابراین همانطور باید با او رفتار کند که دوست دارد با خودش رفتار شود.

5- به فرزندتان یاد دهید که با کودک معلول مشارکت کند

آشنایی فرزندان سالم با محدودیت ها و توانایی های فرد معلول و شرکت دادن آنها در فعالیت ها و کارها براساس ظرفیت و توان آنها، می تواند زمینه ارتباط اثربخش سالم را با کودک معلول فراهم کند. باید به کودک خود توصیه کنید در فالیت های مختلف از قبیل کارهای گروهی یا حتی ورزشی با دوست معلول خود مشارکت و با او در کارهای تیمی متناسب با توانمندی هایش همراهی کند. شاید لازم باشد در این زمینه برای او مثال هایی بزنید مثلا «اگر می خواهی یک روزنامه دیواری درست کنی، دوست معلول تو می تواند در تهیه گزارش ویژه کمک کند».

6- به فرزندتان یاددهید که از آنان حمایت کند

متاسفانه شاهد این هستیم که در جمع های مختلف مانند مدرسه، کودکان معلول، اذیت و آزار می شوند. والدین باید آگاه باشند که اگر در جمع فرزندشان، فرد معلولی وجود دارد، فرزند خود را ترغیب کنند که از او حمایت کند و به دیگران نشان دهد که مراقب فرد معلول است.

7- چند برنامه مشترک را برنامه ریزی کنید

لازم است همراه با فرزند خود چند برنامه مشترک برای شناخت بهتر کودکان معلول برنامه ریزی کنید. مثلا بازدید از مراکز نگهداری از این کودکان، یا بازدید از نمایشگاه توانمندی های این کودکان. اگر فرزندتان در مدرسه یا آموزشگاهی که هست، کودک معلولی وجود دارد از او بخواهید تا شما را با هم آشنا کند، با هم یک گردش کوچک داشته باشید و حتی می توانید هدیه ای بخرید تا فرزندتان به مناسبت خاصی به کودک معلول بدهد.

8- رفتار مناسب فرزندتان را تحسین کنید

کودکان نیازمند توجه، حمایت و تحسین هستند. برای تقویت و تثبیت رفتارهای سالم و مثبت مانند کمک به افراد معلول، باید فرزند خود را تحسین کنید. وقتی می بینید کودکتان در پارک با کودکی معلول در حال بازی است، با زدن یک لبخند و گفتن آفرین، کودکتان را همراهی کنید تا برای تکرار این رفتارها، انگیزه بیشتری پیدا کند.

چه طور به بچه ها یاد بدهیم با همسن و سال های معلولشان رفتار کنند؟

9- خودتان الگو باشید

تمام این راهکارها زمانی جواب می دهد که خودتان هم در برخورد با افراد معلول، الگوی مناسبی برای فرزندتان باشید. وقتی فرزندتان می بیند که مادرش در یک موسسه خیریه حمایتی عضو است، پدرش در اتوبوس جای خود را به یک فرد معلول می دهد، مادرش به فردی که روی ویلچر نشسته در عبور از یک جای سخت کمک می کند، پدرش در خرید نان اولویت را به فرد معلولی می دهد و... حتما از این رفتارها الگوی مناسبی خواهدگرفت.

همچنین به فرزند خود یاد بدهید

• در مسائل خصوصی کودک معلول وارد نشود مسائلی مانند علت معلولیت. به او یاد دهید که بهتر است در مورد معلولیت فرد تا زمانی که خودش نمی خواهد یا به بحث مرتبط نیست، صحبت نکند.

• به فرزندتان یاد بدهید که کودکان معلول برخی مواقع مجبورند کارها را آهسته تر انجام دهند و در این مواقع لازم است که صبر کند و به جای دوستش کار را انجام ندهد.

• به فرزندتان بگویید اگر در برخورد با کودک معلول اشتباه کرد، آرامش خود را حفظ کند و حتما معذرت خواهی بکند. نیازی به احساس گناه داشت یا هول شدن نیست.

• همیشه سعی کند بدون در نظر گرفتن معلولیت، مانند یک فرد عادی با طرف مقابل برخورد کند. مگر در مواردی که معلولیت فرد، باعث ایجاد مشکل خاصی شود.

* دانشجوی دکتری تخصصی روان شناسی


ویدیو مرتبط :
لطفا به همنوعان خود کمک کنید و فیلمبرداری نکنید

خواندن این مطلب را به شما پیشنهاد میکنیم :

آیا واقعا کودکان به تلفن همراه احتیاج دارند؟



 

بچه ها و تلفن همراه

 

 

این روزها زیاد دیگر عجیب نیست که یک بچه ۷ یا ۸ ساله را با یک گوشی تلفن همراه شخصی ببینیم. اما آیا واقعا کودکان به تلفن همراه احتیاج دارند؟ در این مورد به احتمال زیاد مباحث زیادی شنیده و نکات بسیاری خوانده اید. شاید این مطلب هم مانند آنچه پیشتر خوانده اید، باشد. انتخاب با خود شماست: بخوانید یا بروید سراغ مطلبی دیگر.

 


خب حالا که همراه شدید، بدانید با این که تلفن همراه یک فناوری مفید است اما مانند هر پدیده دیگری جنبه های منفی نیز دارد. پس باید بسیار مراقب و مواظب استفاده کودکان از این فناوری به نسبت جدید باشیم.

 


اما در همه کشورها، این مساله دلشوره ای دائمی برای والدینی که در برابر مسائل فرزندانشان حساسند خواهد بود که در چه سنی کودک آنها می تواند تلفن همراه داشته باشد؟ در این مورد باید گفت مثل سن ورود به دبستان که در هر کشوری به طور دقیق مشخص است، به واقع هیچ پاسخ خاص و مشخصی برای این پرسش وجود ندارد. تصمیم گیری در این موضوع فقط به والدین و درک مسوولیت پذیری کودک شان در قبال داشتن تلفن همراه مربوط می شود. بسیاری از والدین برای بچه های خود تلفن همراه تهیه می کنند، چون به گمانشان واجب است تا همیشه با بچه ها ارتباط داشته باشند یا کودک بتواند در مواقع ضروری با خانواده تماس بگیرد.

 


اگر کودک شما در دوره دبستان است واقعاً نیازی به داشتن تلفن همراه نیست، مگر این که شرایط خاصی مثل برخی بیماری ها وجود داشته باشد. اما آنچه امروزه با آن مواجه ایم این است که بیشتر کودکان در دوران مدرسه از والدین خود تلفن همراه می خواهند، چرا که بیشتر همشاگردی هایشان یک گوشی تلفن همراه دارند، بخصوص گوشی هایی با بازی های مختلف و Mp۳ player و قابلیت ارسال عکس و... اینجاست که برای کمک به پدر و مادر، وظیفه اولیای مدرسه نیز مطرح می شود. مسوولان مدرسه باید از آوردن انواع گوشی ها در کلاس های درس جلوگیری کنند. که البته در همه این موارد باید بچه ها متقاعد شده و دلیل این بظاهر محدودیت ها برای آنها توضیح داده شود.

 


همچنین اگر به این نتیجه رسیدیم که کودک می تواند یا باید تلفن همراه داشته باشد، لازم است با او در مورد علت خرید تلفن همراه صحبت کنیم و به او رک و با قاطعیت بگوییم که از این تلفن فقط برای مواقع اضطراری می تواند استفاده کند و این که تلفن همراه یک وسیله بازی نیست.

 


او باید بداند اجازه ندارد تلفن را برای هر تماسی و انجام هر کاری استفاده کند و فقط برای تماس گرفتن با والدینش است یا در مواردی با اجازه شما با چند تن از دوستانش. شما باید کاملاً محدوده استفاده از تلفن همراه را مشخص کنید و اگر نمی خواهید غیر از تماس ها از امکانات دیگر گوشی استفاده کند، نباید هزینه های آن را بپردازید.

 


شما می توانید ارزان ترین گوشی و در حقیقت یک گوشی با کمترین امکانات برای کودک خود تهیه کنید، چرا که هیچ کودکی به یک گوشی آخرین مدل با تمام تجهیزات احتیاج ندارد. در حقیقت داشتن یک گوشی که فقط بتوان با آن تماس گرفت، کافی است.

 


در ضمن به کودک خود یادآوری کنید که شما هر چند وقت یکبار گوشی او را کنترل خواهید کرد و تماس های گرفته شده را بررسی می کنید تا مطمئن شوید او فقط با کسانی که اجازه دارد تماس گرفته است؛ بویژه در مورد تصاویر و پیغام هایی که ممکن است دریافت کند باید بسیار مراقب باشید و حتماً در دوره های زمانی مختلف گوشی او را بررسی کنید.

 


بچه ها بچگی می کنند و نمی دانند خرید یک گوشی تلفن همراه چقدر هزینه بر می دارد تا مسوولیت آن را بپذیرند. پس این طبیعی خواهد بود که گوشی را گم یا خراب کنند یا فراموش کنند آن را بردارند. با توجه به سن شان این کارها برای بچه ها زیاد عجیب و غیرطبیعی نخواهد بود.

 


پس باید تا حد امکان مواظب آنها باشیم و اهمیت گم نکردن گوشی ها را برای آنها توضیح دهیم. در برخی کشورها، شرکت های پشتیبانی کننده تلفن همراه، شرایطی را فراهم کرده اند که می توان با پرداخت هزینه ای اندک، گوشی تلفن همراه را در مقابل خسارات احتمالی بیمه کرد. پس با بیمه کردن می توان مشکل دوباره خریدن گوشی تلفن همراه را حل کرد.

 


در بعضی کشورها نیز والدین می توانند میزان استفاده از گوشی(مبلغ مکالمه و پیام کوتاه) را مشخص کنند که پس از این مبلغ، سیمکارت فاقد اعتبار شده و دیگر امکان برقراری تماس وجود ندارد که این هم یکی از روش های مشخص کردن میزان تماس هاست.

 


به هر حال، دو نکته اصلی در واگذاری تلفن همراه به بچه ها، اول گفتگو با آنها و توجیه شان در مورد چرایی خرید گوشی است و دوم این که آنها بدانند محدوده آزادی عمل شان تا کجاست و این محدوده با اطلاع خودشان، به وسیله والدین کنترل می شود.



منبع:روزنامه جام جم