کودکان


2 دقیقه پیش

با بطری نوشابه برای پسر کوچولو هواپیما بسازید

به جای خریدن اسباب بازی های گران قیمت ، می توانید با استفاده از ابزاری که در خانه در اختیار دارید اسباب بازی هایی با کمک فرزندان خود بسازید که هم در هزینه ها صرفه جویی می ...
2 دقیقه پیش

از رایحه درمانی نوزادان بیشتر بدانید

آیا شما می خواهید برای مراقبت از نوزاد خود، یک رویکرد جامع تری را انتخاب کنید؟ آیا شما به عنوان یک پدر و مادر به دنبال درمان های طبیعی برای بچه های کوچک خود هستید؟ آیا می ...

چطور به کودکان بستن بند کفش را آموزش دهیم؟


اگر چه امروزه بیشتر کفش خردسالان چسبی یا زیپی شده و کمتر برای این رده سنی کفش‌های بندی تولید می‌شود، اما هنوز یاد گیری بستن بند کفش یکی از کارهای مهمی است که کودکان 5-6 ساله باید یاد بگیرند.

مامی سایت: اگر چه امروزه بیشتر کفش خردسالان چسبی یا زیپی شده و کمتر برای این رده سنی کفش‌های بندی تولید می‌شود، اما هنوز یاد گیری بستن بند کفش یکی از کارهای مهمی است که کودکان 5-6 ساله باید یاد بگیرند.

آموزش بستن بند کفش به یک کودک خردسال ممکن است برای او نا امید کننده باشد چون بچه‌ها اگر احساس کنند انجام کاری برایشان دشوار است خیلی زود علاقمندی خود را از دست می‌دهند، یا ممکن است به نظر برسد که انجام کار را به خوبی فرا گرفته‌اند اما روز بعد همه چیز را فراموش کنند.



اما نگران نباشید. چند شیوه توام با بازی و سرگرمی به شما پیشنهاد می‌کنیم که می‌تواند این آموزش را برای شما و فرزندتان آسان کند. سطح و سرعت یادگیری در خردسالان متفاوت است، بنابراین چند روش از روش‌هایی که ارائه می‌شود را امتحان کنید تا ببینید در مورد فرزند شما کدامیک موثر واقع می‌شود.

1- روش گوش‌ خرگوشی

احتمالا شیوه‌ای که بسیاری از آن بهره می‌گیرند همین روش گوش خرگوشی است.

- به کودک خردسال بگویید که او باید با بند کفش‌هایش گوش خرگوش بسازد.

- ابتدا، باید به عنوان سر خرگوش یک گره محکم بزند، دو طرف بند را بگیرد و آنها را از روی هم رد کند تا به شکل علامت x بشود. سپس یکی از گوش‌ها را از زیر ضربدر عبور داده و محکم بکشد.

- اکنون بگویید: " حالا ما باید گوش بعدی خرگوش را درست کنیم" بند کفش را حلقه کنید تا گوش دوم خرگوش هم درست شود.

- در مرحله آخر به کودک بگویید حالا ما گوش‌های خرگوش را محکم می‌کنیم تا نیفتند و با گوش‌های خرگوش یک X درست می‌کنید و یکی از گوش‌ها را از زیر گوش دیگر رد می‌کنیم و می‌کشیم تا محکم شود.

2- روش بند کفش دو رنگ

این روش می‌تواند کار آموزش را بسیار آسان کند. دو بند کفش به رنگ مختلف تهیه کنید و آنها را از وسط قیچی کنید. سپس آنها را به هم بدوزید به طوری که دو بند کفش دو رنگ درست شود. این بندهای دورنگ غیر معمولی را روی یک کفش مستعمل سوار کنید. استفاده از بند کفش دورنگ به خصوص در مورد خردسالانی که برای شناخت دست راست و چپ خود مشکل دارند بسیار می‌تواند مفید باشد. شما می‌توانید تمام شیوه‌های گره زدن را در این روش بند کفش دو رنگ نیز به کار گیرید.



- روش درآوردن شکل کفش روی مقوا

یک جعبه مقوایی نازک تهیه کرده و آن را شکل یک پای بزرگ برش دهید. اجازه دهید فرزندتان هر مدلی که دوست دارد آن را تزیین کند با استفاده از خودکار سوراخ‌هایی برای بند کفش در آن ایجاد کنید. از بند کفش‌های دورنگ روش فوق استفاده کنید. فقط اینجا به جای بریدن بند کفش‌ها، دو رنگ بند کفش را به هم بدوزید تا بند کفش‌های دورنگ بلند داشته باشید. بند کفش‌هارا به کفش‌های مقوایی وصل کنید و روی آن هر یک از روش‌هایی را که مایل هستید آموزش داده و تمرین کنید. برای بعضی کودکان این شیوه آسان‌تر و جالب‌تر است زیرا روی یک مدل بزرگ‌تر از اندازه معمولی کفش تمرین می‌کنند.

4- روش سنجاب و درخت

این یک روش سرگرم کننده است که با استفاده از داستان‌ها و حرکات شیرین به کودکان کمک می‌کند تا گام‌های اساسی در بستن بند کفش را بفهمند و به خاطر بسپارند.

- به کودک بگویید با یک گره ابتدایی ریشه درخت را درست کند.

- با یک حلقه بلند و باریک، درخت بسازید، حلقه را به دست راست کودک بدهید.

- با دست چپ او، پایین بند کفش را نگهدارید و به او بگویید یک سنجاب دور درخت می‌چرخد و می‌پرد داخل سوراخ زیر درخت و از طرف دیگر بیرون می‌آید. ( در این مرحله کودک نیاز دارد دست‌هایش را جا به جا کند که این کار برای برخی کودکان دشوار است)

بسیاری از والدین این کلک را ترجیح می‌دهند زیرا این روش بستن بند کفش را به کودکان در یک مرحله می‌آموزد.

5- روش حلقه زدن و سریع گره کردن

این روش کمتر مناسب کودکان خردسال است، اما هنوز هم در شیوه سنتی آموزش، یکی از روش‌هایی است که بهتر در ذهن می‌ماند. با استفاده از شیوه استاندارد به کودک خود بیاموزید تا بند کفش‌هایش را ببندد. اما همینطور که حرکت می‌کنید این جمله را تکرار کنید " حلقش کن، گرش بزن، بکش" این سه مرحله را بارها و بارها تکرار کنید تا کودک شما بتواند بدون کمک شما بند کفش‌اش را گره بزند. کودک را تشویق کنید هر بار که گره زدن بند کفش را تمرین می‌کند این شعر را هم بخواند.

6- روش یاد گرفتن بستن اسبا‌بازی‌ها و کتاب‌ها

اگر مایلید کودک شما گره زدن را با لذت و تفریح بیشتری بیاموزد، یک کتاب یا یکی از اسبا‌بازی‌هایش را بیاورید تا روی آنها گره زدن را آموزش ببیند. این روش به خصوص برای کودکانی مفید است که همه چیز را در تقابل با اسباب‌ بازی‌های‌شان بهتر یاد می‌گیرند.


ویدیو مرتبط :
آموزش زبان کره ای (چطور سرویسی درب منزل سفارش دهیم)

خواندن این مطلب را به شما پیشنهاد میکنیم :

چطور مفهوم حریم خصوصی را به کودکان آموزش دهیم!



  حریم خصوصی,آموزش مفهوم حریم خصوصی به کودکان

شاکی هستیم، در محل کار، دانشگاه، منزل، بین دوستان و غریبه‌ها احساس ناراحتی و ناامنی می‌کنیم، مدعی می‌شویم که «دیگری/دیگران» اصلا مراعات حال ما را نمی‌کنند، نمی‌توانند برای لحظه‌ای خود را جای ما بگذارند، دخالت می‌کنند، سوالات خصوصی می‌کنند و منتظر جواب می‌مانند و تحمل شنیدن «نه» را ندارند، روابط خویشاوندی و دوستانه‌مان به‌راحتی از هم می‌پاشد. این شکایت‌ها به شکل‌های مختلف ورد زبان اکثر ماست و در نهایت می‌گوییم «ایرانی‌ها اصلا حریم خصوصی سرشان نمی شود.»

بهتر نیست به‌جای ناامید شدن و زانوی غم در بغل گرفتن از همین حالا تصمیم بگیریم برخی مهارت‌های فهم و به‌کارگیری، حفظ و رعایت حریم شخصی و خصوصی را به فرزندانمان آموزش بدهیم؟

شاید وقتش باشد از خودمان بپرسیم: «حریم خصوصی» را چگونه می‌فهمیم؟ چگونه عملی می‌کنیم؟ چگونه برای فرزندمان شرح می‌دهیم و درونی می‌کنیم؟

مفاهیم مرتبط با حریم خصوصی نزد کودکان
قبل از این‌که مستقیم برویم سراغ آموزش مهارت‌هایی در خصوص فهم «حریم خصوصی»، ابتدا باید  مفاهیم مرتبط و مکمل آن را در کودکان تقویت کنیم:

خودم و دیگری: از بدو تولد به کودک می‌آموزیم اسمش مال خودش است، مامان و بابایش مال خودش هستند، خانه خودشان، اسباب‌بازی‌ها و غذای خودش، تصویر خودش در آینه، عکس‌های خودش در آلبوم یا کامپیوتر، مسواک خودش، غذای خودش و… کودک می‌تواند آنچه از آن خودش است از داشته‌های دیگران تفکیک کند. کودکان به‌طور متوسط از ۳ تا ۴ سالگی فهم روشنی از «خود» و «داشته‌هایشان» دارند.

آشنا و غریبه: از همان ابتدای ورود کودک به جمع خانواده «حلقه محبت» شکل می‌گیرد: افرادی غیر از پدر و مادر و برادر و خواهر که می‌توانند کودک را ببینند، در آغوش بگیرند و ببوسند، در امور بهداشتی مانند شست‌وشو در دستشویی و حمام کمک می‌کنند، به کودک هدیه و خوراکی می‌دهند، و کودک می‌تواند با آنها تنها باشد یا حتی به مهمانی برود. کودک از توجه و تاکید والدینش متوجه می‌شود که «حلقه محبت» او چه کسانی‌اند. بسیاری از آشناها و دوستان خانوادگی ممکن است در این حلقه نباشند و «غریبه آشنا» محسوب شوند.

زمان‌ها و مکان‌ها: اتاق‌خواب‌ها و آشپزخانه و حمام و پذیرایی و حیاط و بام و بالکن و انباری و پارک و مغازه و کلینیک پزشک و منزل دوستان و خیابان و مهدکودک دنیای کودک ما را می‌سازند. برای فهم اختصاصات این دنیا «مرزهای زمانی و مکانی» تعریف می‌کنیم. فهم زمان و مکان‌های مختلف در واقع به کودک کمک می‌کند تا «تفاوت‌ها» را کشف نماید. در خصوص تفاوت‌ها در بستر زمان‌ها (شرایط) و مکان‌ها (امکانات) با او سخن می‌گویید؛ این‌که شب‌ها نمی‌توان به پارک رفت و بازی کرد یا نصف شب رستوران‌ها باز نیستند، اما در آشپزخانه می‌توان غذا پخت یا در اتاق بازی کرد. تاکید بر زمان‌مندی و مکان‌مندی کنش‌ها به کودک فهم روشنی از «محدودیت و تخصیص شرایط» می‌دهد.

مرزها و فاصله‌ها: هر کسی باید در تخت خودش بخوابد، هرکسی باید کمد و کشو لباس و کیف خودش را داشته باشد، هر کسی باید منتظر باشد تا دیگران از حمام بیرون بیایند تا بتواند از حمام استفاده کند، وقتی کنار کسی روی مبل می‌نشینیم نباید خیلی به او بچسبیم، وقتی نقاشی می‌کشی از خط بیرون نزن یا میز و فرش را خط‌خطی نکن؛ قوانینی که به کودک کمک می‌کند جدایی امور و اشیا از هم را درک کند.

رازها و گفتنی‌ها: حرف‌های خانه مال خانه است، حتی در خانه عزیز و خاله نباید گفته شوند. اما اتفاقاتی که در مهدکودک یا مدرسه افتاده، بهتر است در خانه گفته شوند. حرف‌هایی در دلمان یا سرمان داریم که به کسی نمی‌گوییم یا درباره‌اش با «همه» حرف نمی‌زنیم، چون ممکن است کسی «ناراحت و دلخور» شود.  بعضی وقت‌ها هم رازهایمان برای خوشحال کردن بقیه است. پس یک حرف‌هایی را یک زمان‌هایی نمی‌گوییم و اسمش «راز» می‌شود. اما درباره خیلی چیزها می‌توانیم با خیلی‌ها حرف بزنیم. 

 

 آبرو و عیب‌ها: وقتی کودک قوانین خانه و سایر مکان‌ها در زمان‌های مختلف را درک می‌کند، به مرتبه بالاتری از فهم ارزش‌ها می‌رسد، این‌که برخی امور ارزشمندترند، باید برای حفاظت از آنها بیشتر تلاش کند و نسبت به آنها مسوول است. مثلا اگر هر جایی عنوان کند که پدرش در خانه جوراب‌هایش را نمی‌شوید و مادرش از این امر دلخور است، باید منتظر ناراحتی و واکنش پدر و مادر باشد. پاکیزگی یک ارزش است، اما حفظ مسایل خانواده در این خصوص هم مهم است. کودک به‌طور هم‌زمان و موازی به فهم این دو مقوله می‌رسد؛ این‌که برای نقد یا شکایت باید موقعیت‌ها را درک کند و دیگران احساس شرم نکنند. و از طرفی عیب‌جویی از رفتارها و اعمال دیگران ممکن است به آنها آسیب بزند.

دخالت یا فضولی: والدین برای کمک به کودکان خردسال وقتی در شرایط گوناگون گرفتار شده‌اند از آنها سوالات مختلفی می‌کنند. کودک معنای این پرسشگری برای کمک را به‌خوبی از کنجکاوی و مداخله‌گری برای سرزنش تشخیص می‌دهد. گذشته از این موارد مفهوم نظارت بزرگترها را از فضولی برای تحقیر هم بازمی‌شناسد. نظارتی که شفاف و همراه با استدلال است برای او اعتماد و امنیت به‌همراه دارد، درحالی‌که دخالت و القای مالکیت، که با نوعی تجسس بدون توضیح همراه است، او را دچار اضطراب و استرس می‌کند.

بعد از آشنایی کودک با این مفاهیم مکمل، لازم است جنبه‌های کاربردی و عینی مناسبات مرتبط به «حریم شخصی» در رفتارها را نیز بشناسیم و رعایت کنیم.

حریم خصوصی,آموزش مفهوم حریم خصوصی به کودکان  

الف: حریم خصوصی معنوی
 حق آزادی بیان: به کودک اجازه بدهیم که برای بیان احساساتش انتخاب‌گر باشد، وقتی بهانه‌گیری می‌کند، لجبازی می‌کند یا غمگین است، با توبیخ یا جریمه و تنبیه او را وادار به دلیل‌تراشی نکنیم. اجازه بدهیم انتخاب کند چه زمانی برای گفتگو آماده است و می‌خواهد در چه حدودی مسایلش را شرح دهد.


القای حس مالکیت مطلق بر کودک ممنوع: مدام یادآوری نکنیم: «من پدر تو هستم، موظفی به حرفم گوش بدهی و به من پاسخگو باشی.» این نگاه بزرگ به کوچک یا اصطلاحا بالا به پایین باعث تضعیف فهم حوزه شخصی و از دست رفتن اعتمادبه‌نفس کودکان می‌شود.
    القای نظر در حوزه سلایق و ذایقه کودک ممنوع: رنگ آبی را دوست دارد؛ هنگاه خرید نظرش را بپرسید، مدام تکرار نکنید: رنگ آبی به صورتت نمی‌آید، چقدر بی‌سلیقه‌ای! بگذارید ذایقه خودش را در انتخاب طعم‌ها بشناسد و حین انتخاب خوراکی‌ها هربار منفعت‌های مد نظر فلان میوه یا خوراکی را یادآوری نکنید.


 معلم‌بازی ممنوع: شما والدینی دلسوز هستید، اما خانه را تبدیل به کلاس درس ۲۴ساعته نکنید. تجربه‌ورزی و آزمون و خطاهای کودک را به‌رسمیت بشناسید و با جدول «بایدها و نبایدها» منطق والدانه و وجدان وظیفه‌شناستان را راضی نکنید.


برنامه‌ریزی برای اوقات فراغت کودک ممنوع: به‌یاد داشته باشیم تفریحات هرکس مبتنی بر علایق اوست. اوقات فراغت کودک را از کلاس‌های آموزشی زبان و موسیقی و ورزش لبریز نکنیم و اجازه بدهیم خودش برای اوقات فراغتش تصمیم بگیرد.

ب: حریم خصوصی مادی
هنگام انداختن عکس یا گرفتن فیلم از کودکمان اجازه بگیریم. چنانچه می‌خواهیم در محیط‌های مجازی منتشرش کنیم، به او نشان دهیم و با موافقت او این کار را انجام دهیم. (آیا اطمینان دارید فرزندتان چند سال دیگر از این‌که میزان بالا آوردن شیرش یا تعداد پوشک‌های مصرفی نوزادی‌اش  را، در وبلاگی که از بدو تولدش ساخته‌اید، به اطلاع سایرین رسانده‌اید از شما تشکر می‌کند؟) مهم‌تر این‌که در مقابل کودک بدون اجازه، از دیگران هم عکس و فیلم نگیریم.


 حتی‌الامکان وقتی از وسایل حمل‌ونقل عمومی مثل تاکسی و اتوبوس و مترو استفاده می‌کنید، مبتنی بر شرایط سنی، بلیت یا کرایه او را بپردازید و صندلی مستقل بگیرید.


اگر کودکتان اتاق مستقلی ندارد، از همان نوپایی (حدود دو سالگی) به او بیاموزید کدام قسمت اتاق خواب یا فرش هال برای اوست. می‌تواند آنجا اسباب‌بازی‌هایش را بریزد و بازی کند. برایش اتاقک پارچه‌ای یا چیزی مشابه بسازید تا فهمی از حجم خصوصی و شخصی در مکان داشته باشد. کمد و کشو اختصاصی به او بدهید و بدون اجازه‌اش در کمد یا کشویش را باز نکنید.


در مقابل کودک برای رفع کنجکاوی خودتان از دیگران سوالات شخصی نکنید و منتظر پاسخ نمانید. اطلاعات شخصی، خانوادگی، شغلی، پزشکی و عقیدتی دیگران را زیر سوال نبرید. نپرسیم: خب چرا ازدواج نمی‌کنی؟ میزان درآمدت چقدر بود؟ در مسافرت کی‌ها را دیدی و چه کارها کردی؟ و…


 پخش بی‌وقفه کارتون و فیلم و انیمیشن را پایان دهیم. برای ساکت نگه داشتن کودک بهتر است زمان و ذهن او را با نشاندن بی‌وقفه مقابل تلویزیون پر نکنیم. به او بیاموزیم رسانه‌ها و تلویزیون عضوی از خانواده نیستند و بهتر است هر چیزی را قابل دیدن و شنیدن نداند.


 صمیمیت والدین با کودک بدون مرز است، اما نمی‌تواند دلیلی برای افشای جزییات باشد. به کودک بیاموزیم خبرچینی و چغلی کردن نوعی آسیب رساندن است به کسانی که دوستشان داریم. وقتی کودک همراه پدر از پارک و بازی به خانه برمی‌گردد، سوال درباره خوش گذشتن را در بدو امر با «خب بگو ببینم چه کارا کردی؟ بابا چه کار کرد؟ کجا رفت؟ تلفنی با کی حرف زد؟ فقط پارک رفتید یا جای دیگه‌ای هم رفتید؟ کیا رو دیدی؟» همراه نکنیم.


 وقتی گوشی یا تبلت کسی به دستمان می‌رسد تا یک عکس را ببینیم یا مطلبی بخوانیم، فقط همان صفحه را ببینیم و صفحات و عکس‌های دیگر را ورق نزنیم.


کودک را در مهمانی‌ها و دورهمی‌های دوستانه نمایش ندهیم: حالا برای عمو اون شعری رو که تو مهد یاد گرفتی بخون، برای خاله بشمار از یک تا ده و…


 به او اجازه بدهیم اوقات تنهایی داشته باشد یا به‌راحتی بگوید: نمی‌خواهم درباره فلان مطلب حرفی بزنم یا در خصوص سوال شما نظری ندارم.


 از او بخواهیم خودش لباس‌هایش را که برای شستشوست بررسی کند و جیب‌ها و پاکت‌ها را بگردد. قبل از نظافت میز و زیر میز اتاقش از او بخواهیم خودش کاغذهای باطله را کنترل کند و دورریختنی‌ها را به زباله بسپارد.


 به‌جای شعار و کلام، عملا به حریم دیگران احترام بگذاریم. کفش‌ها را جلو در آپارتمان رها نکنیم، زباله‌ها را در ساعات غیرمقرر پشت در نگذاریم، حریم صوتی همسایه‌ها را رعایت کنیم و همواره این اصل را یادآوری کنیم: برای حفظ حریم شخصی باید حریم عمومی با دیگران را به‌رسمیت بشناسیم.

 

منبع:alephba.org